Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Κριτική προσέγγισηΣτην ποιητική συλλογή 

«ΤΑ ΠΕΡΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ»

του Γιάννη Τσαμαντάκη, από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ  

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





«Δεν έχω τίποτα να γράψω
Έχει στερέψει το μυαλό
Εσάς θ΄ ακούσω ν΄ απολαύσω
Να εξαπατήσω το εγώ
Εθελοντής στη λησμονιά μου
Μ’ ένα παιδί συγκατοικώ
Εισβάλατε στα όνειρά μου
Με οικοδεσπότη έναν τυφλό
Εσύ με τάισες με θλίψη
Και αυτή μου φούμαρε καπνό
Όχλος μου επέβαλε τη λήξη
Και οι λοιποί σταυρό λειψό
Εγώ, ο καλός ο Σαμαρείτης
Δεν βλέπω, μ΄ ακούω και τολμώ
Τρείς συνιστώσες για να πλάσω
Σε ανήθικο κεραμικό
Αγάπη, πόθος και λαγνεία
Στη χούφτα μου καλά κρατώ
Αγάπη… πάθος…ειρωνεία?
Στοιβάζω λέξεις στο σωρό

(«Στοιβάζω λέξεις» )


Με αυτό το ποίημα και αυτούς τους στίχους ξεκινά το ταξίδι στο βιβλίο του Γιάννη Σταματάκη «Τα πέρα πλάσματα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ το Δεκέμβρη το 2016 σε μια προσεγμένη τυπογραφικά έκδοση με 5 μελάνια και τον γνωστό κολοφώνα στο τέλος του βιβλίου, σε ωραίο σχήμα έκδοσης, με οικείες γραμματοσειρές στο εσωτερικό του που δεν κουράζουν το βλέμμα και προτρέπουν σε ξενάγηση αναγνωστική στις σελίδες του.

Και παρόλο που ο Γιάννης Τσαμαντάκης ξεκινάει το βιβλίο του με το δηλωτικό στίχο «Δεν έχω τίποτε να γράψω», ωστόσο γράφει και γράφει πολύ, παραδίδοντάς μας ένα βιβλίο πλέον των 75 σελίδων.

Στους στίχους του, ο ποιητής Γιάννης Τσαμαντάκης, ενσκήπτει επάνω στις κατασκευασμένες υπερωρίες των όντων με νοήσεις που εδράζουν την όρασή τους στους κοιτώνες των λέξεων, δουλεύοντας το συνειδητό στην πρίζα της νόησης , έτσι ώστε οι στίχοι του να έχουν εκείνον τον κόμπο της διάρκειας που αποστομώνει.

«Ψυχή που σαλεύει σε μέγγενη και δυόσμο
Αναμνήσεις που θέλεις να πεις μα πρέπει να θάψεις
Και χαμένος στη χώρα των αγγέλων
Να απαγγείλεις και να σταυρωθείς

Μου μίλησες για τις ώρες που οι ανάσες ήταν βαθειές
Και οι ουλές γεννιούνταν

Κάθε λέξη μοναδική στον πειρασμό του χρόνου

Και μια φωτιά που πρέπει να τραφεί
Να θεριέψει, να σμιλέψει
Τελικά ν΄ απατηθεί

Και άλλος ένας θησαυρός που εγκαταλείφθηκε

Εγώ»

(  «Εκεί που οι φωτιές πρέπει να  τραφούν», σελ.32)


Θαρρεί κανείς πως τα δαρμένα υπάρχοντα της σιωπής του καθενός μας, εκείνα εκεί ακριβώς που αποτραβιούνται στη μοιρασμένη ψωμιέρα της κάθε εχεμύθειας, εδώ, στους στίχους και τα ποιήματα αυτής της συλλογής, αποκαλύπτονται δημόσια, αλλάζοντας όραση για τις επιφάνειες της ζωής, αλλά, εκείνης κυρίως της ζωής που βιώνει η έσω ύπαρξη στην παγόδα των αντοχών του καθενός μας. 

Κάθε στίχος πλευρίζει κανονικό, φουντάρωντας, όμως, το γκρεμισμένο συρτάρι του θεμιτού σχετικά με τους επιβαλλόμενους κανόνες ποιητικής δημιουργίας και κρατώντας μονάχα το λυρισμό των συναισθημάτων που φιγουράρουν στον εξωτερικό αρμό του εαυτού του ποιητή, ανακατεύοντας τα κρατήματα των υπονοιών με ντομπροσύνη αψεγάδιαστη.

«η ευχή που έστειλα  δυο αιώνες πριν
Βρέθηκε στη χώρα που οι φωτιές δεν μπορούν να τραφούν»

(σελ.33, «Εκεί που οι φωτιές δεν μπορούν να τραφούν»)

Η ένταση των σκέψεων, των αισθήσεων, των απόψεων, των οδυρμών της ψυχής, μοιάζει σε τούτο το βιβλίο, σαν εντυπωμένη ειλικρίνεια, ανεβαίνει διαδοχικά και με διακλαδώσεις, στο ρότορα της ομολογίας του κάθε ποιήματος (αλήθεια σε τούτο το βιβλίο, κάθε ποίημα είναι ένα ξαφνιασμένο ρολόι ψυχικής κατάθεσης) και επισυνάπτει τελικά το πείσμα της σιγουριάς του εαυτού, που με φτιασιδωμένο το χωράφι της λογικής, αφού ταξιδέψει στη λογομαχία όλου το φάσματος της αίσθησης, κρατάει ωστόσο καλά το μαντέμι της ελπίδας της.

Είναι, ειλικρινά, δύσκολο κατόρθωμα να μπορέσει ένας γράφοντας να διαχειριστεί το λυρικό υπόβαθρό των συναισθηματικών πτώσεων σε ενική και πληθυντική μορφή, στο στενό περιθώριο του βιβλίου που καλείται να μας δώσει, αλλά, αυτή ακριβώς η μπερδεμένη στάμπα, είναι που ξεχωρίζει τον αληθινό τεχνίτη του λόγου και τον στέφει ποιητή. Και ο Γιάννης Τσαμαντάκης είναι ποιητής γνήσιος με τάλαντο που κροταλίζει φανερά  στο πετραχήλι της τέχνης του.

«Τα Πέρα Πλάσματα», είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή, αλλά κατορθώνει να βουτάει ολόσωμος μέσα της και να αλέθει τους στοχασμούς του διασπαθίζοντας τον εγχάρακτο ζητιάνο της κανονικότητας, με τα επιδαπέδια εναύσματα της ευθύνης που φέρει να μεταλαμπαδεύσει τα λαίμαργα μανίκια της νόησης του που οδύρεται πλούσια στα κλαδιά των στίχων του.

«Εκεί θα σταθώ
Εκεί ανήκω»

(σελ. 75, «ΛΕΠΤΕΣ ΚΟΡΝΙΖΕΣ»)


Εμείς, να του ευχηθούμε να χαράζει με ακρίβεια, πάντοτε, το ακονισμένο βρεγματικό του ποιητικού του σύμπαντος και οι Μούσες, να του φυλάξουν ανοιχτό το δρόμο του προς το θεωρείο της δόξης, που σίγουρα τον περιμένει ολόφωτο και λαμπρό στο μέλλον.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τάδε έφη Μάριο Βάργκας Λιόσα 
(Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010)
Ιούνης του 2012 στην ελληνική εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Οι υπάλληλοι ενός βιβλιοπωλείου στη Γαλλία, βρήκαν ένα νέο τρόπο να διασκεδάσουν με τα εξώφυλλα των βιβλίων


πηγή: http://www.euronews.com
With noise at a premium in libraries and bookshops, much of any fun to be had there
needs to be visual.
Workers at a bookstore in France have found a way to amuse themselves in silence,
 by adding themselves to images from actual book covers and putting their resulting
photos on Instagram. Well done them, all the followers love it. Here is a selection:
If you have your own ideas, send them to witness@euronews.com and we’ll integrate
 them into our page.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017


 «ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ-το παρακλαυσίθυρο στην ελεγεία»
του Βασίλειου Παππα από τις εκδόσεις ΓΡΑΦΗΜΑ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Ένα σημαντικό βιβλίο τόσο για τους απλούς αναγνώστες και λάτρεις της ποιήσης όσο και για τους μελετητές.

«Το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη ελληνόγλωσση μελέτη για το παρακλαυσίθυρο στη ρωμαϊκή ελεγεία, δηλαδή του άσματος του αποκλεισμένου εραστή (exclusus amator) μπροστά από την κλειστή θύρα της αγαπημένης του. Στόχος του είναι να δοθεί μια πλήρης εικόνα του λογοτεχνικού αυτού θέματος, καθώς και να διαφανεί ο τρόπος επεξεργασίας του από τους τρεις Ρωμαίους ελεγειακούς, Τίβουλλο, Προπέρτιο και Οβίδιο. Προσφέρονται πλούσιες πληροφορίες για το είδος της ρωμαϊκής ελεγείας και τη φύση του παρακλαυσίθυρου, καθώς και «αναγνώσεις» (κοινωνικές, πολιτικές, ποιητολογικές κ.ά.) των παρακλαυσιθυρικών ποιημάτων των τριών ελεγειακών. Στο τέλος του βιβλίου, εν είδει επιμέτρου, εμπεριέχονται οι ελληνικές μεταφράσεις των συγκεκριμένων ελεγειών προκειμένου και ο μη ειδικός αναγνώστης να έχει τη δυνατότητα να τις απολαύσει.»

Διαβάζουμε στη σελίδα των εκδόσεων ΓΡΑΦΗΜΑ οι οποίες εκδίδουν σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη και προσεκτικά φροντισμένη έκδοση το βιβλίο αυτό του Βασίλειου Παππά,  που αποτελεί αδιάψευστα μια σημαντική προσθήκη στη νοτισμένη ξύστρα της ποίησης και των ποιητικών μορφών τόσο από πλευρά περιεχομένου και κειμένου όσο και από πλευράς εκδοτικής.

Μιλώντας για επιτυχημένες λογοτεχνικές γραφές που αναβλύζουν από κάποια μυστική εσωτερική πηγή και διαχέουν το νεύρο της ενοραματικότητας τους στον και απ΄ τον κόσμο της πραγματικότητας μας ώστε να μπορούν να βρίσκουν ανταπόκριση στην ίδια την έμβια ύπαρξη, το βιβλίο «ΡωμαΪκή Ερωτική Ποίηση» του Βασίλη Παππά είναι ένα πλαγιασμένο ράμφος αισθήσεων στην κορδωμένη μασέλα της σιωπής της κλειστής θύρας που συναντά ο εραστής .

Οπως διαβάζουμε και στον πρόλογο του βιβλίου που μας παραδίδει ο ίδιος ο συγγραφέας και μελετητής:

« αρχικός σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση του παρακλαυσίθυρου στη ρωμαϊκή λογοτεχνία γενικότερα. Το εγχείρημα, όμως, αυτό θα απαιτούσε αρκετό χρόνο και μόχθο, θα κούραζε τον αναγνώστη και πιθανώς θα τον οδηγούσε σε σύγχυση, καθώς ο όγκος των έργων που θα έπρεπε να εξεταστούν είναι πραγματικά τεράστιος. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να συγκεκριμενοποιήσουμε την έρευνά μας στο παρακλαυσίθυρο της ρωμαϊκής ελεγείας. Στόχος της μελέτης είναι να δοθεί μια πλήρης εικόνα του λογοτεχνικού αυτού θέματος, καθώς και να διαφανεί ο τρόπος επεξεργασίας του από τους τρεις Ρωμαίους ελεγειακούς, Τίβουλλο, Προπέρτιο και Οβίδιο.»

(σελ.11)

Το βιβλίο είναι περίπου 187 σελίδες ποιητικών κειμένων που αναφέρονται στην ένταση της εσωτερικής ψυχής,, στην εναγώνια πάλη του συναισθήματος εκείνου του ερωτικού που δεν βρίσκεται πάντα στη μία και μόνη του μορφή αλλά κυρίως σε εκείνη τη μορφή του εραστή που ανοιγοκλείνει με πρησμένα μειδιάματα φωτός το ενοικιοστάσιο της ψυχής του για να περιδέσει στιγμές που του αρνείται πεισματικά το βιδωμένο γλάσο της κλειστής πόρτας του αντικείμενού του έρωτά του.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε μέσα από τις σελίδες των εκδόσεων ΔΙΑΝΥΣΜΑ στον ακόλουθο σύνδεσμο


και να διαβάσετε το συνοδευτικό υλικό που το συνοδεύει.


Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017


Οι εκδόσεις Εκάτη σας καλούν τη Δευτέρα 20 Μαρτίου στις 8:30 μ.μ. στο Polis Art Cafe Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, άνωθεν του θεάτρου Τέχνης, στην παρουσίαση του βιβλίου του Τάσου Μπέσιου "ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ". Για το βιβλίο θα μιλήσουν οιΑνδρονίκη Μαστοράκη, συγγραφέας - κριτικός Νίκος Σκαραμαγκάς, κοινωνιολόγος,Δημήτρης Καβαλιέρος, ψυχίατρος - εκπαιδευόμενος ψυχαναλυτήςΘα απαγγείλουν οι ηθοποιοί Γιούλη Καρναχωρίτη και Άρης Πλιός





Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Ένα κείμενο του ποιητή Χρήστου Κοντοβουνίσιου, π. Πρέσβη της Ελλάδος, με τίτλο "Τάρας Σεβτσένκο-ο εθνικός ποιητής της Ουκρανίας", δημοσιευμένο στο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί, Μάρτης-Απρίλης 2017






Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ένα ποιήμα του Sylvestre Clancier σε μετάφραση Καίτης Βαλέτα, δημοσιευμένο στο έντυπο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί, Μάρτης-Απρίλης 2017

.
Ο Sylvestre Clancier γεννήθηκε στη Λιμόζ στη Γαλλία και είναι Γάλλος συγγραφέας και εκδότης. Είναι γιος του Γάλλου ποιητή και συγγραφέα Georges-Emmanuel Clancier και ιδιοκτητης και διευθυντής των εκδόσεων Éditions Clancier-Guénaud και εκδίδει κυρίως ποιήση.


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

To νέο τευχος του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Μάρτης-Απρίλης 2017 κυκλοφορεί με πολλά πολλά κείμενα αξιόλογων δημιουργών, που μας τιμούν πάντοτε με την εμπιστοσύνη τους και την προτίμησή τους, παρουσιάσεις βιβλίων, βιβλιοκρισίες και χρονικά!



 

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Απόσπασμα από ποίημα του Μάριο Βάργκας Λιόσα (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010, Princess of Asturias Award for Literature, Carlos Fuentes Prize 2012, National Book Critics Circle Award 1999, Βραβείο Λογοτεχνίας Μιγκέλ ντε Θερβάντες 1995, Premio Planeta de Novela 1993, Βραβείο Ιερουσαλήμ Ελευθερίας του ατόμου στην κοινωνία 1996, Peace Prize of the German Book Trade 1996, PEN/Nabokov Award for Achievement in International Literature 2002, Menéndez Pelayo International Prize 1999, Prix mondial Cino Del Duca2008, Irving Kristol Award 2005 κλπ) αφιερωμένο στη σύζυγό του Πατρίσια Λιόσα. 

Στις φωτο ο ίδιος ο Μάριο Βάργκας Λιόσα, μιλώντας για την ποίηση του και τα βιβλία του. 2006 και 2003


Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Ένα ποίημα της Σοφίας Κιόρογλου, που λάβαμε, με τίτλο "ΞΥΛΙΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ", δημοσιευμενο στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και δημοσιογράφος. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια του Club Gourmet και ως λεξικογράφος σε διάφορες εταιρίες. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί και διακριθεί στον ελληνικό, αγγλικό και αμερικανικό τύπο και σε βιβλία που διατίθενται σε ξένα βιβλιοπωλεία και στο Amazon. Πρόσφατα το ποίημα της "THEY BITE THE HAND THAT FEEDS THEM" διακρίθηκε στο Festival for Poetry της Αμερικής και απέσπασε θετικές κριτικές από το περιοδικό PENGICIAN που ξεχώρισε το έργο της κατατάσσοντας την στους πιο πολυσυζητημένους 26 συγγραφείς του περιοδικού μέσα στο 2016.Αυτή την στιγμή εργάζεται ως κειμενογράφος στην εταιρία Μatadog design. Ποιήματα της μπορείτε να διαβάσετε στο Lunaris Review, Galleon, Galway Review, InbetweenHangovers, Verse-Virtual, Poetic Diversity, Basil o' Flaherty, Dumas de Demain και πολλά άλλα. Η δουλειά της έχει δημοσιευτεί στο Winning Writers. Είναι μέλος του Poets Unite Worldwide και γράφει στο μπλογκsofiakioroglou.wordpress.com


Ξύλινα ανθρωπάκια

Ξύλινα ανθρωπάκια μοναχικά
κονσερβοποιημένα άβουλα
ακρωτηριασμένοι ακροβάτες
στο σκοινί του τίποτα

Ξύλινα ανθρωπάκια εγώ και εσύ
στριμωγμένα και ανήσυχα
συμπιεσμένα κονσερβοκούτια
μαζικοποιημένα κακέκτυπα

Πάντα με γραβάτα και μελόν
καθισμένα σε μια καρέκλα
αγκυλωμένα συναισθηματικά
με άκαμπτα σώματα

Στου ματιού το μετείκασμα οι κινήσεις μας
νευρωτικές συσπάσεις στα στεγάνα αντιήρωες
στο ενδιαίτημα της αβουλίας αντάρτες
ψήγματα ενσυνειδησίας ή διόρασης;

Μια χούφτα άνθρωποι εγώ και εσύ
φωνάζουμε στις διαδηλώσεις με άφωνη φωνή
με πλακάτ που γράφτηκαν αλλά κανείς δεν τα βλέπει
κι όλο τρέχουμε να προφτάσουμε

Το τραίνο της ιδανικής κοινωνίας ποτέ δεν θα περάσει
δεσμώτες στο σύστημα και στο χρήμα
ξύλινα ανθρωπάκια πάντα θα είμαστε σου λέω
μα εσύ ούτε που θες να ακούσεις.

Σοφία Κιόρογλου


Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Aπό το περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ κυκλοφορεί το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2016, με πολλές πολλές σελίδες αφιερωμένες σε δημιουργούς που συνοδεύονται από το βιογραφικό τους, τη φωτογραφία τους και μέρος της δουλειάς τους.


Το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2016, κυκλοφορεί με την επιμέλεια του ιδιοκτήτη-εκδότη-διευθυντή του λογοτεχνικού περιοιδκού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ μεγάλου σε όγκο και αξία δουλειάς και αναγνωρισμένου λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα βραβευμένος με μερικά από τα μεγαλύτερα βραβεία λογοτεχνίας , Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων και παλαιότερος Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και τ. Διευθυντής Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Ευχαριστούμε θερμά όσους συμμετείχαν και μας εμπιστεύτηκαν με τις δημιουργίες τους στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2016 και συνέβαλλαν με αυτόν τον τρόπο να παραδοθεί στο ευρύ κοινό και στις Βιβλιοθήκες αυτή η σημαντική και αξιόλογη έκδοση.


Εκ μέρους του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-Νομικός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017



Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Φωτιάδη με τίτλο "ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ" , που λάβαμε, δημοσιευμενο σήμερα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 14 Μαρτίου 1980, όπου ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση. Υπήρξε αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης (1ος πανελληνιονίκης 1996).
Από το 1997 ζει στη Θεσσαλονίκη.Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Α.Π.Θ. (1997 – 2005). Εργάστηκε βιοποριστικά ως φωτογράφος (2000- 2012). Σπούδασε υποκριτική στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης (2002- 2004). Ως ηθοποιός έχει παίξει:
Θέατρο : ‘’Το παιχνίδι της μοναξιάς’’ του Ουίλιαμ Γκίμπσον ( 2004 )
‘’Ο άρχοντας των χωματερών’’ παιδικό (2005)
‘’Παντρειά με το ζόρι’’ του Μολιέρου (2012)
Κινηματογράφο : Συμμετοχή σε διάφορες εκπαιδευτικές ταινίες φοιτητών του τμήματος κινηματογράφου Α.Π.Θ.
Έχει γράψει:
το θεατρικό έργο ''Καρέ του Άσσου'' (2004)
το σενάριο '' Ο ήχος της σιωπής'' (2011)
το σενάριο ‘’ Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία’’ (2012)
Ποιήματα και διηγήματα
Έχω σκηνοθετήσει
θέατρο : Το ‘’καρέ του Άσσου’’ (2009)
κινηματογράφος : ‘’Ο ήχος της σιωπής’’ ( 35’ / 2011 ) Realeyes Productions
Από το 2013 έως σήμερα δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο νησί του Αλ. Παπαδιαμάντη, τη Σκιάθο.


ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Εκείνον το χειμώνα δεν τον ξέχασα παρέα με μια συντρόφισσα καλή και στοργική… Σε ένα μεγάλο σπίτι τότε έζησα σε συνοικία αριστοκρατική με κήπο και βεράντες και ένα τζάκι όμορφο πολύ Απόκτημα μιας κίβδηλης και σάπιας εποχής «Πλην με κόπο και ιδρώτα καμωμένο» Όπως λεν οι πιο παλιοί… Μα ήρθε και ο καιρός της κρίσης…. Φλεβάρης μηνάς ήτανε και έξω να χιονίζει μέσα το κρύο τσουχτερό τα καυσόξυλα είχαν εξαντληθεί… Στην τηλεόραση αναφέρανε συχνά κάποιον συνάνθρωπο που έχασε τη ζωή ανάβοντας μαγκάλι προσπαθώντας να ζεσταθεί… Εμείς σαν πιο σοφοί κάτω από κουβέρτες και παπλώματα προσπαθούσαμε να τη βγάλουμε καθαρή… Ώσπου κάποια στιγμή… Πηρά μαζί κάτι ψιλά και βγήκα απ’ το σπίτι να πα να φέρω κάτι που καίγεται να μας ζεστάνει λίγο την ψυχή τσιγάρα δηλαδή… Στο δρόμο όπως πήγαινα μέσα σε μιαν αυλή αντίκρισα ένα σωρό από κούτσουρα και απ’ το μυαλό μου πέρασε μια σκέψη πονηρή… Ποτέ πιο πριν δε ζήλεψα τα χρήματα τα ρούχα τα αυτοκίνητα την τρυφηλή ζωή μα εκείνη τη στιγμή η ανάγκη ήταν τρομερή… Μπήκα στην ξένη ιδιοκτησία και ένα κούτσουρο άρπαξα μόνο μη μείνει η αμαρτία μίση… Σαν γύρισα με μάλωσε εκείνη η γυναίκα η τόσο τρυφερή κι εγώ πολύ πικράθηκα νιώθοντας τη ντροπή…. Ένα μαχαίρι άδραξα δυνατό και κοφτερό πολύ και πάνω στο δέρμα χάραξα του ξύλου τη δέκατη εντολή…: Οὐκ ἐπιθυμήσεις πάντα ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστί Το κούτσουρο κρεμάστηκε πάνω απ’ το τζάκι την κατάντια της κοινωνίας μας να διακοσμεί Σίγουρα και το χειμώνα που έρχεται θα υποφέρουνε πολλοί…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017



Δύο ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου, που λάβαμε, με τίτλους "Η ΓΙΟΡΤΗ" και "ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ" δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.

Η ΓΙΟΡΤΗ

Κι αφού,υψώσαν τα ποτήρια κι αντάλλαξαν ευχές, για αίσιους καιρούς και ούριους χρόνους, αφού,αγκαλιάστηκαν, παράμερα απίθωσαν τα ζέοντα!... Παράμερα και τ΄ακανθώδη, απίθωσαν και στο γλεντιού, αφέθηκαν, το ξένοιαστο και το ξέφρενο!... Της ευωχίας, με προθυμία περισσή, ενδύθηκαν το ανέμελο!... Πίσω απ΄τους ήχους της γιορτής, ήτανε πάντα εκεί, η αιχμηρή πραγματικότητα!... Ήτανε πάντα εκεί, όμως, κάπως πιο σιγανός, κάπως πιο άτολμος, ήταν ο βρυχηθμός της!... Τάσος Σ. Μάντζιος

****************


ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ

Εσκαγε ένα πονηρό χαμόγελο, όταν,σε ευθυμίας στιγμές, όλο καμάρι,περιέγραφε, πώς στο σχολείο, ξεγελούσε τους δασκάλους κι έτσι, με άριστα,αποφοίτησε!... Και πώς,αργότερα, κατάφερε ν΄απαλλαγεί απ΄τον στρατό, λόγω κάποιας,αστάθειας,λέει!... Οι έξυπνοι,δεν πάνε στον στρατό!... Αν ξέρεις τους κατάλληλους ανθρώπους και με τ΄ανάλογο αντίτιμο, όλα τα καταφέρνεις,έλεγε... Μα,εκεί,που πιο πολύ καμάρωνε, ήτανε,όταν διηγούνταν, πώς στη δουλειά του, τα κατάφερε, μέσα από τις κομματικές του διασυνδέσεις!... Γι αυτό,υπάρχουνε τα κόμματα!... Αν πας με τον σταυρό στο χέρι, στο τέλος,θα σου μείνει μονάχα ο σταυρός, έλεγε και πνίγονταν στα γέλια!... Στις σοβαρές του, συζητήσεις, όμως, ήταν κάθετος: Την χώρα κατατρώνε, η διαφθορά και η αναξιοκρατία αποφαίνονταν!... Είναι που όλοι θέλουν να πετύχουνε τα μέγιστα, μ΄ελάχιστη προσπάθεια!... Οι νέοι σήμερα,για τίποτα δεν είναι ικανοί!... Δεν δείχνουν πια, κανέναν ζήλο... Κανέναν σεβασμό!... Εμείς,στην εποχή μας, είχαμε αρχές!... Εμείς, έλεγε, στην ζωή, είχαμε , ιδανικά κι αξίες!... Τάσος Σ. Μάντζιος

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017


Δύο ποιήματα του Γιώργου Δ. Μπίμη που λάβαμε, με τίτλους " ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ" και "ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ", δημοσιευμενα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Ο Γιώργος Δ. Μπίμης ζει στη Λιβαδειά κι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός... Γράφει ποίηση από την εφηβική του ηλικία κι έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: ΄΄Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής΄΄,  ΄΄Τα Λυρικά΄΄ και ΄΄Ο Χρόνος κι οι Πληγές΄΄... Γράφει και στίχους για τραγούδι. Ο Παντελής Θαλασσινός, η Εύα Φάμπα κι ο Αλέξανδρος Χατζηνικολιδάκης έχουν γράψει μουσική σε δικούς του στίχους... Έχει διακριθεί σε πολλούς Παγκόσμιους και Πανελλαδικούς διαγωνισμούς...


ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ   (ΕΡΚΥΝΑ)

(1o Βραβείο  σε πανελλαδικό διαγωνισμό με θέμα: Λιβαδειά ή Βοιωτία (2014).
Όταν μεσουρανήσει το φεγγάρι και σκύψεις
πάνω απ’ την επίπεδη επιφάνεια του νερού

θα ιδείς την εικόνα σου να παραμορφώνεται
και να σβήνει… Κι ύστερα, μια δύνη θ’ απλωθεί
για να  ξαναγεννήσει τα μάτια,

η φορά του χρόνου θα αντιστραφεί
κι ένας άλλος ξεχασμένος κόσμος θα φανερωθεί…

Και θ’ αντικρίσεις ξανά στη διαύγεια του βυθού
την παιδούλα που σήκωσε την κρυμμένη πέτρα
για να γεννηθεί μια υδάτινη πολιτεία στο φως…

Κι εκεί, ανάμεσα  στις ιτιές και στα πλατάνια,
θα ανασάνεις το άρωμα  της μέντας και του βασιλικού…

Και θ’ ακούσεις ξανά τους αρχαίους χρησμούς…
και θα ιδείς το χρυσό θησαυρό στο κοίλωμα της πέτρας
και τ’ ασημένια νομίσματα που πέφτουν στο νερό…

Στην άκρη του βράχου που καίει η ιερή φωτιά,
θα αφουγκραστείς τις οιμωγές και την οδύνη της ιέρειας…

Κι αντίκρυ,
στους στροβίλους του νερού που γκρεμίζεται,
θα αντηχήσει το γέλιο των νυμφών
κι ο ήχος του αυλού των Σειληνών και των Σατύρων…

Τότε, ο ασκίαστος ουρανός θα ξεφτίσει και θα πέσουν
άστρα χρυσά και κομμάτια πάλλευκου φωτός
στη γη που αδημονεί…

Και θα φανερωθεί στη νύχτια σιγαλιά
η φλύαρη ορχήστρα των αρχαίων πουλιών…

Για να μεθύσει ο νους και να στοχαστεί
την αίγλη και τη φθορά,
για να δέσει η νύχτα στο κατάρτι της
τα δάκρυα και τους στεναγμούς του έρωτα…

Εδώ σε τούτο το καμίνι σμιλεύονται οι ψυχές,
Εδώ αναγεννιέται η μέρα,
Εδώ βασιλεύει ο ήλιος της χαράς και της στοργής…

Βαθύ ποτάμι ο κόσμος, υμνεί τις αυγές
και τα δειλινά κι εξαϋλώνεται
σα ζωντανό νερό στο εωθινό διάστημα…

Για  να σμίξει με  το αληθινό φως και να γίνει
πάλι στον ουρανό σύννεφο και μπόρα,

για να ξυπνήσει ο ίλιγγος της εξομολόγησης,
για να λαγαριστούν απ’ την αμαρτία
το αίμα και τα δάκρια …

Για ν’ αγαπήσουν τ’ αγάλματα στο φως
κι ο έρωτας
να σκιρτήσει στο χώμα και στον άνεμο…

Κι ο μάντης, να προφέρει τον τελευταίο χρησμό:
‘’ Ο Ζέφυρος της  ψυχής,
θα κλονίσει τη σιωπή της αιωνιότητας!...΄΄



ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ.

*******************************



ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ

(Β΄ Βραβείο σε Παγκόσμιο διαγωνισμό Της Πανελλήνιας Ένωσης Κυπρίων (ΕΠΟΚ)

Στην άγονη νύχτα,  σαλπίσματα, φωνές, ομοβροντίες…
Το ήξερες πως  έφτασε η ώρα της φριχτής περιπέτειας…

Με το φανέρωμα του ήλιου οι δήμιοι
με τη σκληρή επιβαλλόμενη ευγένεια
σου έδωσαν το μαύρο μαντίλι να δέσεις τα μάτια σου,

δεν το δέχτηκες, γιατί εσύ δεν ήθελες
να παραδεχτείς την ήττα …

Το ήξερες,
ωστόσο πήγες με σίγουρο βήμα και στάθηκες
μπροστά στον γκρεμισμένο μαντρότοιχο
με τα χέρια πρησμένα απ’ τις χειροπέδες…

Σ’  ένα χρόνο επάλληλο, μπροστά στο έξαλλο πλήθος,
κοίταξες  μ’ αθόλωτο μάτι την ομορφιά του κόσμου
που αυγάζει κάθε ξημέρωμα και νικά τη φρόνηση…

Επιστροφή στο  κενό, στα πιο ακριβά ενθύμια,
στη μάνα σου,  στ’ αδέρφια σου,
στους  απλούς  ανθρώπους της γης
που χάνονται ανυποψίαστοι στη σκοτεινή  αβεβαιότητα
της καινούριας μας οδύνης…

Το ήξερες,
ότι η άγρια αναμέτρηση θα έφτανε στο τέλος της…
Κι όταν θα βροντούσαν οι κάνες των όπλων
θα πρόφταινες μονάχα να δεις τη μικρή σπίθα
που σμίγει τη ζωή και το  θάνατο…

Το ήξερες,
πως θα έσβηνε για πάντα το λιγνεμένο φως
του άδολου πρωινού
και το σκοτάδι θα ξεδιπλωνόταν μέσα στα χαλάσματα
τη στιγμή  που το αίμα θα άχνιζε πάνω
στο στοιχειωμένο χώμα…

Το έγκλημα θα συντελεστεί…

Και μια ελπίδα θα χαθεί δίχως κραυγές,
για να ξεχωρίσουν οι γενναίοι απ’ τους δειλούς,
για να γίνει η θυσία  σου μια ένοχη σιωπή
στο αγέρα της γης που δε λέει να κοπάσει…

Πάει πολύς καιρός   σύντροφε που λείπεις …
Στην ερημιά των δρόμων  που η ζωή σκορπίζεται,
θυμάμαι πάντα μια ημερομηνία,
μια νιότη που δε πρόφτασε ν’ ανθίσει
κι ένα ανθρώπινο όνομα …

ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ.